De WK-benen van Rick

Onze ploegmaat Rick is te goed. Voelt z'n benen niet. Of het nu omhoog gaat of naar beneden, over het asfalt of door de modder, Rick zweeft over het parcours alsof hij van een andere planeet is.

Rick

Afgelopen zondag mochten we dat weer meemaken. De Vasser Heuvelentocht beloofde pittig te worden. Zeventig kilometer crossen, tal van hellingen en op de fiets er naar toe en weer terug. In totaal ruim honderd kilometer. We konden beter ons verstand gebruiken en een beetje rustig aan doen, dachten we. Het winterseizoen is tenslotte nog lang.
We, dat zijn Henk, Jan en René. Rick had het wel gehoord, maar of het helemaal tot hem was doorgedrongen? Hoe het ook zij, lang hebben we hem niet gezien. Bijna onmiddellijk na de start op de camping in Nutter nam hij de kop en reed hij bij ons weg. We zagen hem pas bij de finish terug. Gewassen en gestreken zat hij achter zijn zoveelste kop koffie op ons te wachten. 'Waar bleven jullie? Ik zit hier al bijna een half uur!'

Bij de start. Rick staat nog achteraan, Jan kijkt naar de
fotograaf en René controleert de remmen van z'n nieuwe fiets.

Rick's verhaal was dat het allemaal zo makkelijk ging. Hij had niet eens echt z'n best gedaan. Natuurlijk, hij had de hele tocht  in z'n eentje gereden. Dat wil zeggen, geen hulp gehad. 'Soms zat er iemand een tijdje in m'n wiel, maar als het dan wat omhoog liep waren ze weg', zei hij met een verheven glimlach.
Ja, raar is dat als je je met WK-benen tussen de normale stervelingen van het regionale toerfietspeloton begeeft. Rick heeft nog steeds de conditie waar hij het afgelopen half jaar hard aan heeft gewerkt. Het mag dan op het WK niet hebben geleid tot een ereplaats, voor de gemiddelde recreant is hij een paar maatjes te groot.

Nestor Henk in actie op zijn 'HetBeest'. 

Maar goed, onze nestor Henk kon het niet zo waarderen, want waarom had Rick niet even gewacht bij de twee pauzeplaatsen in de tocht? Dan hadden we in ieder geval nog een paar keer een stukje samen gereden. Misschien kunnen aanklampen. Nu was hij in geen velden of wegen te bekennen en zagen we hem pas weer  bij de eindstreep terug. Dat was niet erg sociaal van hem.
Rick's verweer over onduidelijke afspraken en zo bleef een beetje hangen in de modder die aan onze snelle crossfietsen kleefde. Op de terugweg naar huis was het wat dan ook wat stilletjes. De euforie over die wonderbenen was kennelijk omgeslagen in teleurstelling dat niet iedereen zo onder de indruk van zijn presteren was.

Schrijver dezes is onderweg.

Ach, wat geeft het. Dat is ook wielrennen, dat heerlijke gevoel dat het trappen je geen moeite kost, dat je niet te kloppen bent. Een gevoel dat je zo lang mogelijk wilt vasthouden. Inhouden is dan eigenlijk geen optie, wachten of aanpikken bij je ploegmaten ook niet. Dat komt later wel weer.