Oei, waar gaat dit over? Gaat Alter Ego op de schuine toer? Nou nee, we zouden niet durven. Onze sponsor heeft een keurig bedrijf en wij als fietsgroepje willen daar niet voor onder doen. Maar soms lopen toertochten een beetje raar.
Zo ook op zondag 2 oktober toen de veldrit van Borculo op ons programma stond. Sommigen hadden een week eerder al gecrosst, voor anderen was het de eerste veldrit van het seizoen 2011/2012. Enige spanning was er daarom wel toen we vrijwel compleet aantraden (alleen Matthijs en Marcel ontbraken). Hoe zouden de verhoudingen zijn na een zomer waarin een deel van onze groep (Rick, Eric en René) extra getraind had in verband met de deelname aan het WK in Stavelot?
Het kon haast niet anders dan dat de gashendel na de start meteen helemaal open ging. Een afstand van 85 km of niet, hier moest wat neergezet worden, dat was wel duidelijk Dat onze nestor Henk aan de start verscheen was trouwens bijzonder. Henk had de dagen ervoor een griepaanval doorstaan. Hij was koortsvrij, maar helemaal fris was hij niet. Maar goed, voor een specialist in het veldrijden moest het te doen zijn mee te gaan in de strijd.
Het werd een bijzondere opening van het seizoen. Onze net getrouwde elite-amateur Erik vloog er meteen vol in en Rick volgde hem op de voet. Henk deed z'n best in het spoor te blijven, net als Eric en René. Jan vond de snelheden (de teller soms boven de 40 km/u) wat te gortig en koos z'n eigen, nog steeds hoge tempo.
Erik reed alsof z'n leven ervan afhing en het was wel duidelijk dat dit niet heel lang goed kon gaan. Dat bleek toen op een bochtig stuk in een bos ineens hoongelach klonk van Rick. Erik had een kleine voorsprong genomen maar had in zijn haast een bocht gemist. Hij was in een diepe kuil met modderwater terecht gekomen waar hij nog in lag toen de anderen hem voorbij reden.
Besmeurd sloot Erik weer aan nadat we ons ervan hadden vergewist dat er geen schade was aan fiets of ledematen. Zijn landing in de plomp kon hem niet afremmen want het tempo bleef onverminderd hoog en Henk werd daar als eerste de dupe van. René en Eric konden aanklampen, maar moesten alle zeilen bijzetten.
Niet ver voor de eerste stop reed Erik bij de rest weg door op een smalle singletrack langs een langzaam rijdende deelnemer te glippen. De anderen konden of wilden niet voorbij en zo was de vogel gevlogen. Maar niet voor lang, want iets verderop miste Erik een pad langs een brede sloot en reed hij in z'n eentje verkeerd. Rick, Eric en René overkwam bijna hetzelfde, maar werden door anderen teruggeroepen.
Dat zou in hun voordeel zijn geweest, als aan het begin van het pad geen hoekige steen had gelegen waar Rick en René op lek reden. De laatste liep zelfs een double puncture (dp) op: in voor- en achterband zaten snakebites. Het vervangen van de banden kostte zoveel tijd dat Erik terug kon komen, maar hij reed op dezelfde steen lek.
Het bandendrama dwong ons de rest van de tocht bij elkaar te blijven want het aantal reservebanden was danig geslonken. Jan en Henk waren de enige die nog een bandje hadden. Natuurlijk ging het tempo toch weer omhoog, totdat nieuw oponthoud ons trof. Dit keer zat de fietsketting van Eric in een nauwelijks te ontwarren knoop. Het duurde althans een hele tijd voordat de ketting er weer goed op lag.
Eric putte er zoveel moed uit dat hij zich op kop zette en voluit ging op een bochtig bospad. Hij nam een tiental meters voorsprong op Rick maar zag zijn inspanning beloond met een indrukwekkende duik in de bosjes. Opnieuw klonk gelach, maar waren we allemaal blij dat hij op het oog ongeschonden weer voor de dag kwam.
Daarna bleef verdere malheur ons bespaard en kon het klassement toch nog worden gemaakt. Erik en Rick reden weg op een steil stukje van de Lochemseberg en kwamen samen over de finish. René volgde alleen en eindigde als derde en de andere drie bleven tot het eind bij elkaar. Zondag wordt de strijd vervolgd in Vasse, maar dan zonder Erik (op honeymoon).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten