Dagboek van een WK-ganger (6)

De grote dag is nog niet aangebroken, maar nu al heb ik het gevoel een prachtige, misschien wel de mooiste wielerepisode in mijn leven door te maken. Wat een mooie fietsuren heb ik al gehad met mijn makkers van het Alter Ego Team, hoe fantastisch is de vorm. Hoe het komende zondag ook afloopt, dit neemt niemand me meer af.

Tijdens een lange en intensieve voorbereiding op een groot sportevenement merk je pas hoe essentieel het is trainingsmaten te hebben. Erik en Eric, Jan, Matthijs, Rick, Marcel en last but not least onze nestor en mijn persoonlijke adviseur Henk, wat geweldig is het met jullie te fietsen en wat een motivatie gaat daar vanuit. We hebben kilometers gemaakt in weer en wind, we hebben genoten van de zon op het terras en ’s avonds gelachen bij het bier. Ik voel me bevoorrecht met jullie te fietsen.

Samen op het terras in Ronse tijdens de Ronde van Vlaanderen
dit jaar. Vlnr Eric, ik, Matthijs, Rick en Jan. 

Door de deelname van Eric, Rick en mij aan het WK hebben we jullie denk ik ook gestimuleerd. Hoe kan het anders dat we momenteel samen zo hard fietsen? Onlangs een keer op en neer naar Bocholt (120 km) met 38 km/u gemiddeld en vandaag samen met Maarten ruim honderd kilometer lang voortdurend boven de 40 km/u. We vlogen over de weg. Dit is niet normaal meer, tenminste niet voor recreanten waarvan de meesten de veertig, vijftig en zelfs zestig jaar zijn gepasseerd.

Ik wil in dit verband ook onze lieve sponsor Janet noemen. Zij stelde de kleding beschikbaar waarin we die geweldige prestaties kunnen leveren. Wielerkleding is een niet te onderschatten factor, dat weet elke recreant. Maar goede kleding is ook duur. Als er dan iemand is die je overvloedig van de beste spullen voorziet dan is dat zeker een extra stimulans.

Onze lieve sponsor Janet en Eric.

Wat mijzelf betreft, voor mijn gevoel heb ik nog nooit zo goed gereden. Gisteren vielen als het ware alle stukjes in elkaar toen we voor een laatste keer het WK-parcours in Stavelot hebben gereden. Het werd een ware boost voor m’n mentale gesteldheid. We gingen niet echt volle bak, maar zelden reed ik zo goed de l’Ancienne Barrière, de Brume, de Spineux (Wanne), de Haute Levee, de Rosier, de Aisomont (Wanne) en zelfs de Stockeu op.

Wat me het meest verbaast was dat m’n hartslag ineens een stuk hoger komt. De afgelopen week had ik al een keer gezien dat mijn hartslag tijdens een snelle beklimming van de Holterberg ruim boven de 171 kwam. Zaterdag klom ik minutenlang met hartslag 170 zonder compleet te verzuren en haalde ik een keer een max van 177!

Hoe kan dat, vraag ik me af. Ruim tien jaar geleden had ik in een goede periode een omslagpunt van 176 en een max van 182. De vuistregel is dat je er met elk jaar dat je ouder wordt 1 slag bij moet rekenen. De afgelopen maanden klopte dat redelijk want mijn omslagpunt lag rond de 164 en de max op 168.

Nu zit ik dus ineens vijf slagen hoger. Dat kan denk ik alleen doordat ik nu beter getraind ben dan vroeger, een andere verklaring heb ik er niet voor. Ik zie het ook aan m’n gewicht. Vanmorgen woog ik 65,0 kilo. In m’n beste tijd woog ik 67 kilo en toen zag ik er afgetraind uit.

De conditie is kortom super en dat vertaalt zich in het onwaarschijnlijke gevoel over de weg te zweven. Maar betekent dat ook dat ik nu wereldkampioen word? Nee, natuurlijk niet. Want er zullen er ongetwijfeld meer zijn die over zullen fantastische trainingsmaten beschikken. En er zijn er zeker ook die meer talent en meer ervaring hebben. Als ik zondag na de eerste helling ben gelost zal ik niet vreemd opkijken. Dat is ook wielrennen.

Blijven lachen, ook als we even stil staan vanwege een lekke
band. Vlnr Rick, Jan, Henk en Eric.

Parcours World Cycling Tour Final weergeven op een grotere kaart