Dagboek van een WK-ganger (7)

De deelnemerslijsten zijn bekend. Vanmiddag stonden ze ineens op de site van de organisatie. Ik had de afgelopen twee dagen al verscheidene keren gekeken, nieuwsgierig als ik was naar het aantal deelnemers in mijn categorie 55-59 en of er bekende renners bij zijn. En een beetje nerveus was ik ook al wel.
Toen ze vanmiddag dus eindelijk te zien werd ik toch wel wat wit om de neus. Drieënveertig man aan de start, waaronder renners uit Australië, de Verenigde Staten, Nieuw Zeeland en Canada. Verder neem ik het op tegen Italianen, Fransen, Duitsers en Belgen om een paar Europese landen te noemen.

Rudy De Bie

Een paar renners ken ik. Rudy De Bie, de vriendelijke bondcoach van de Belgische veldrijders, doet dus mee. Die was onlangs eerste tijdens de kwalificatiewedstrijd in Portugal. Kan dus wel een beetje fietsen. Jean Vertonghen kwam in de cyclo Eddy Mercks, waar ik me als achtste op het nippertje kwalificeerde, als eerste in mijn categorie over de finish. Hij was daar heel wat sneller dan ik.

Maas van Beek

Maas van Beek uit Barneveld staat er ook bij. Een bekende oud-amateur. Hij is werelduurrecordhouder achter de derny’s (66,288 km) en heeft  een eigen site. Laatst deed hij mee aan een tijdrit in Bornerbroek. Indrukwekkend. Enorme spierbundels. Die kan hard gaan.
Als dit het niveau is van wat in Stavelot aan de start komt dan kan ik er van lusten. Misschies is Maas van Beek niet zo’n klimmer, maar dat zullen anderen wel kunnen. Daar staan de Italianen, Zwitsers en Fransen doorgaans  garant voor. Wat ik zo op het internet zag zijn dat allemaal kleine pezige mannetjes.
En wat te denken van de deelnemers van overzee? Daar kunnen ze er ook wat van, getuige de succes van de huidige wielrenners bij de profs. Bovendien, als je jezelf geen kansen toedicht kom je toch niet helemaal naar België om een stukje te fietsen?
Het zien van de imposante lijst met 'participants road race' dwingt me wel te relativeren. Na het afgelopen weekeinde was ik een beetje in een euforische stemming beland en zag ik me zelf al stiekum de trui pakken. Maar twee dagen ben ik wel wat ontnuchterd. Het is al heel wat dat ik hier tussen sta. Mijn dochter zei dat vanmiddag nog: ‘Goh papa, dat jij daar aan meedoet. Dat is toch wel bijzonder’.
Er doet zich nu trouwens ook een klein probleempje voor. Gisteren speelde m’n achillespees op. Waarschijnlijk het gevolg van de inspanningen van het afgelopen weekeinde. Toch wat te veel gedaan. Ik ben meteen begonnen oefeningen te doen, verder moet ik toch al veel rust nemen. Misschien trekt de pijn weg, maar anders zal het er me niet van weerhouden zondag te starten.
En dan de weersomslag. Die doet een mens geen goed. Voel ik m’n keel? Het lijkt er wel op. Maar verdorie, ik kan nu niet ziek worden. Dat slechte weer lijkt zich nu toch door te zetten tot en met het weekend. Elke dag zijn de verwachtingen voor zondag trouwens anders. Nou ja, we zullen wel zien, maar als het regent en hard waait wordt het een gevaarlijke onderneming. Sommigen zullen beslist met hun dure, hoge carbonvelgen willen rijden en dan is het link als er ineens een harde wind van opzij komt. Uitkijken dus, want mogelijk is niet iedereen even ervaren.
Nou ja, misschien zijn het ook wel een beetje de zenuwen. Want die begin ik nu toch wel een beetje te voelen. Nog een paar dagen, dan is het zover. Wat zal het worden?