Vandaag heb ik van Henk op m’n donder gehad. Ik hou me niet aan zijn trainingsadviezen en daarover had hij de smoor in. Ik probeerde er nog tegenin te brengen dat er omstandigheden waren waardoor ik sommige trainingen heb laten lopen, maar eigenlijk weet ik wel beter. Het is een gebrek aan discipline.
Ik zit nu al heel wat jaren op de fiets en ik rij ook best aardig, maar een echte wielrenner ben ik nooit geweest. De paar jaren die ik als liefhebber en veteraan wedstrijden reed stelden weinig voor. Ook niet wat de trainingsarbeid betreft. Ik deed maar wat en als ik geen zin had deed ik het niet.
In de voorbereiding op dat WK in Stavelot heb ik Henk gevraagd me advies te geven. Dat doet hij met al zijn ervaring goed. De trainingen zijn goed te doen en als het te zwaar wordt krijg ik ruimte het schema aan te passen.
Maar als het m’n eigen schuld is dat ik niet kan trainen dan heeft hij weinig begrip. En gelijk heeft hij. Henk steekt er tijd in me te helpen, dan moet ik z’n adviezen ook zo goed mogelijk opvolgen. Zo was het immers afgesproken.
Het probleem is dat ik voor mijn gevoel zo goed rij dat ik tijdens de ritten met onze groep veel te veel gas geef. Het gevolg is dat ik voor een volgende training, die juist gericht is op specifieke kwaliteiten, de energie en de gretigheid mis. De eerste weken heb ik me er nog wel toe gezet, maar de laatste weken merk ik dat het moeilijker wordt me aan de schema’s te houden.
Het is typisch een fout die onervaren wielrenners maken, denk ik. Door de trainingen is m’n niveau zo omhoog gegaan dat ik dat ook graag wil ervaren en laten zien. Kijk eens wat ik hard rij en hoe makkelijk het gaat! Heerlijk is het te merken dat anderen niet overnemen omdat het zo hard gaat. Geen probleem, laat mij maar op kop rijden.
Er komt nog iets bij. Als toerrijder laat ik niet graag anderen al het kopwerk doen, terwijl ik achterin een beetje meepeddel. Maar dat is het net. Ik ben geen toerrit aan het rijden, ik ben aan het trainen voor een wedstrijd. Dat is het doel en daaraan moet de training ondergeschikt zijn. Ook als dat betekent dat je asociaal aan het rijden bent.
Tja, dat is het dus als wielrenner bezig te zijn. Een gezellig ritje is prima, maar het moet wel passen in de voorbereiding. En anders is het maar ongezellig. Dan hang je maar achteraan, omdat je gisteren al een zware tempo-weerstandtraining heb gedaan en morgen een tijdrit op het programma staat. Dan moeten de benen goed zijn, anders heb je er niks aan.
En daarna? Ik denk dat ik maar weer gewoon ga toerrijden. Hard op kop rijden als ik daar zin in heb en thuis blijven als het regent, als ik druk ben met andere zaken en als ik gewoon geen zin heb. Dan maar minder hard fietsen. Mens, ik ben 56 jaar…
PS
We staan op 11 september met drie man van Team Alter Ego in Stavelot aan de start. Eric doet ook mee. Hij was tijdens de cyclo Eddy Merckx net buiten de kwalificatie gevallen, maar mag op basis van een wildcard nu toch starten. Eric en ik rijden in dezelfde leeftijdscategorie, die van 55 tot en met 59 jaar. Misschien kunnen we elkaar in de koers helpen. Dat zou wat zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten