Inhouden. Dat is het moeilijkste sinds ik twee weken geleden ben begonnen me voor te bereiden op het WK voor cyclosportieven op 11 september in Stavelot. Henk geeft me advies hoe te trainen op kracht, tempo en herstel – een trainingsschema mag ik het van hem niet noemen – en dat heeft al zoveel effect gesorteerd dat ik voor m’n gevoel ineens een stuk beter ben gaan rijden.
Doe maar eens rustig aan als je zulke goede benen hebt. Zeker als je op woensdagochtend met Jan en Henk op pad gaat. Een extensieve duurtraining is het doel, maar al vlot gaat met een beetje wind in de rug de teller richting de 40 km per uur. En dat op het binnenblad en zonder een centje pijn! Tjonge, ik kan makkelijk nog harder.
Maar dat is niet de bedoeling, legt Henk me uit. Stavelot is nog ver en dan moet ik niet te snel in vorm komen door nu in het rood te rijden. Anders kan het alleen maar minder worden en zijn straks als het er op aan komt zowel de benen als de moraal foetsie. Dus moet ik me inhouden als we met de groep fietsen.
Het lukte me woensdag niet echt en dat lijkt een paar dagen later de belangrijkste reden dat ik m’n benen voel en zo vermoeid ben dat ik een training laat schieten. Oei. Gaat het nu al mis? Niet te snel in paniek raken nu, het is nog maar half juli en we hebben nog twee maanden te gaan.
De omslag in het weer speelt misschien ook een rol. Het regent regelmatig en er staat veel wind. De weersvooruitzichten voor de komende week zijn ook niet best. Ik wil wel in de regen trainen, maar ik wil ook niet ziek worden. Morgen eerst maar weer met de groep op stap. We zullen wel zien hoe het verder gaat.
1 opmerking:
Succes Rene!
Een reactie posten