Net de zoveelste hete grog naar binnen gewerkt nadat me maandagavond, minder dan een week voor het WK, ineens een verkoudheid te pakken kreeg. Gatverdarrie. Het hele jaar geen enkel fysiek malheur gekend en dan op het laatste moment keelpijn, koppijn en koorts. Hoe is het mogelijk.
Ik kneep hem wel even. Stel je eens voor dat zich een flinke keelontsteking ontwikkelt, dan kan ik de wedstrijd wel vergeten. Koorts heeft sowieso een slechte invloed op je conditie. Nog afgezien van de vraag of het wel verstandig is diep in je reserves te tasten als het lichaam dat eigenlijk niet kan hebben.
Dus heb ik vanaf dinsdag alles gedaan om maar zo snel mogelijk van die stomme verkoudheid verlost te raken. Veel slapen was belangrijk al werd ik herhaaldelijk badend in het zweet wakker. Verder heb ik een strip paracetamoltabletten naar binnen gewerkt en veel van die grogs opgeslurpt.
Maar er was nauwelijks verbetering, zodat ik gisteren (donderdag) maar drie kwartier op de Tacx ben gaan rijden. Misschien kan ik het eruit zweten heb ik gedacht. En zowaar, vanmorgen voelde ik me wat beter. De koorts lijkt althans geweken, de koppijn zit er nog wel in combinatie met een hoop snot. Maar daar kan je wel om fietsen.
De training op de Tacx leerde me trouwens dat ik flink wat meer vermogen heb dan voorheen, wel zo’n dertig procent schat ik. Ik stond er zelf van te kijken, al had ik de laatste weken al gezien dat ik flink beter was geworden. Maar zo’n Tacx, waar je het vermogen op af kunt lezen, is toch meer objectief dan een ritje met trainingsmaten.
Inmiddels is het vrijdagavond en zijn de belangrijkste tassen gepakt. Dat zijn die met de wielerkleding en alle andere zaken die je in de wedstrijd nodig heb: diverse soorten voeding (repen, drinkgels, gewone gels, finaledrankje), meerdere bidons, dorstlesser, hartslagmeter, bril, helm, schoenen etc.
De bus met carboloader gaat ook mee. Gisteren ben ik begonnen extra koolhydraten (opgelost in water) tot me te nemen. Dat doe ik tot en met de ochtend voor de wedstrijd. Op die manier hoef ik me ’s morgens niet helemaal vol te proppen. Ik heb dan al voldoende als voorraad in de tank. Onderweg vul ik dat zo goed mogelijk aan met een reep, gel en dorstlesser.
Overigens is het niet zo’n lange koers, nog geen 110 kilometer. Ik ga er vanuit dat we daar een goede drie uur over doen, misschien iets langer. Maar het klimwerk vraagt natuurlijk wel extra energie, vocht en mineralen. Je wilt geen kramp hebben als je de laatste helling op gaat.
Tja, die laatste helling. Die spookt toch wel steeds meer door m’n hoofd. Zal ik er nog bij zijn of ben ik al eerder gelost? En waar begint het spel? Misschien proberen de besten al op de eerste veertig relatief vlakke kilometers een kopgroep te vormen. Dan moet ik er bij zijn anders ben ik waarschijnlijk gezien.
Het kan ook zijn dat het peloton bij elkaar blijft tot aan de eerste helling, de l’Ancienne Barrière, en dat op die tempoklim de snelheid stevig omhoog gaat. In dat geval zal het kaf snel van het koren zijn gescheiden verwacht ik. En wat ben ik dan, kaf of koren? Zondagmiddag rond een uur of twaalf, half een zal ik meer weten.
Eerst gaan we morgenvroeg naar Stavelot (rugnummer ophalen) en vervolgens naar het hotel in Malmédy. In de loop van de middag wil ik een stukje fietsen. ’s Avonds schuiven we aan bij de grote pastaparty in de abdij van Stavelot. Maar niet te lang, want ik wil zo veel mogelijk rusten voordat zondagmorgen om zeven uur de wekker gaat en twee uur later het startschot klink.
Ik wil vanaf deze plek alle deelnemers, maar mijn mede-WK-gangers Rick en Eric in het bijzonder, veel geluk wensen en zeggen: ‘Allez mannen, het is koers!’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten