Worstelen en boven komen op de Muur van Huy

Er zijn soms afspraken waarvan je denkt: had ik die maar niet gemaakt. Zo verging het mij althans de week voor de Gran Fondo Eddy Merckx. Niet eens zozeer vanwege het parcours - 175 km, 19 hellingen, 2500 hoogtemeters en finish op de Muur van Huy - maar meer vanwege de weersverwachtingen. Die waren de hele week zo abominabel (cijfer 1) dat ik er tot het laatste moment rekening mee hield de zwaarste dag van het jaar te gaan beleven.

Van thuisblijven kon echter geen sprake zijn. Eric en Rick beschikken niet over een auto met trekhaak. En die heb je nodig als je een fietsdrager wilt monteren. Voor Eric geldt als excuus dat hij jaren achtereen zijn  bus met ons erin naar allerlei wielerevenementen heeft gereden. De bus is inmiddels verruild voor een BMW en die heeft geen trekhaak.
Rick kan zich daar niet op beroepen. Gelukkig wil hij zijn Ford Focus inruilen tegen een Volvo (met trekhaak!) zodat we mooie tijden tegemoet gaan. Met z'n allen in de Volvo naar België, de uitrusting van het Alter Ego Team wordt steeds gelikter.
Deze zaterdag waren we echter aangewezen op mijn oude Toyota zodat bij mij om half drie de wekker afliep en we elkaar een uurtje later troffen op de parkeerplaats bij Van der Valk. Alwaar een man van de bewakingsdienst zich kennelijk afvroeg waarom we op dat  uur fietsen op een fietsdrager stonden te laden. Nadat we hem duidelijk hadden gemaakt dat het onze eigen fietsen waren liep hij hoofdschuddend verder.
Maar goed, ik had het over het weer. Dat was dus veel beter dan we hadden durven hopen. De regen bleef onderweg naar Huy beperkt tot een paar kleine buitjes en naarmate we dichterbij kwamen klaarde het steeds meer op. Fris als een hoentje kwamen we rond een uur of zeven aan waar bleek dat we bij de eersten behoorden. Met nog anderhalf uur tot aan de start hadden we alle tijd ons optimaal voor te bereiden. Nummer aan het stuur en nummer op de rug, benen in de olie gezet, een laatste kop koffie. We waren er helemaal klaar voor.
Bij de start bleek dat voor de diverse leeftijdscategoriën verschillende vakken bestonden. Met mijn hoge leeftijd had ik verwacht vooraan te mogen staan, maar ik kwam bedrogen uit. De oudjes konden zich achteraan opstellen. Pure leeftijdsdiscriminatie. Een sneaky poging toch vooraan tussen de jonkies te komen  strandde. Een oplettende official wees mij terug. Op het rugnummer stond namelijk dat ik in de categorie 55-59 hoor en dat had de slimmerik gezien.

Eric lukte het wel vooraan te komen. Hij had zijn rugnummer er afgehaald nadat hij dat (door de zenuwen?) niet goed vast had kunnen krijgen. Dezelfde (?) oplettende official vond dat hij wel erg grijs was voor een twintigjarige,want zover was hij zo'n beetje naar voren gereden. Maar hij toonde veel medeleven en begrip toen Eric hem vertelde over de kwellende aandoening die zijn verouderingsproces sinds de pubertijd danig had versneld.
Zo stond Eric dus zo'n beetje vooraan, bevond Rick zich keurig in zijn vak van  40-45 en ik in het op twee na laatste vak 55-59 met alleen nog wat opa's achter me. Tussen Eric en mij  zat bijna het  hele peloton van 900 renners die om half negen aan de 175 km begonnen. Ga er maar aanstaan daar langs te komen als de koers meteen begint met een helling van twee kilometer waar iedereen als een gek tegenop rijdt.
Maar goed, na veertig kilometer had ik Eric eindelijk te pakken. Rick was er toen al lang op en over gegaan. Hij zat in de snellere groepen en hield zich daar kranig. Op de hellingen was hij naar zijn zeggen zelfs een van de besten. Maar misschien was hij wel te goed want op het laatst was de pijp leeg en moest hij de rol lossen. Desondanks kwam hij van ons drieën als eerste aan in 5 u 41 min.
Eric reed boven verwachting sterk. Haalde de finish op de Muur in 6 u 4 min. Dit keer geen einde verhaal na honderd kilometer, maar gewoon goed tot het eind. Hij bleek onderweg een onvoorstelbare hoeveelheid repen en gelletjes naar binnen te hebben gewerkt. Is dat misschien de sleutel naar nieuw succes?
Zelf kwam ik na 5 u 56 min over de streep. Moe gestreden door het vele klimwerk en vooral de wind. Die had ons toch wel parten gespeeld. Van waaier rijden hebben ze in de cyclo's nooit gehoord. Had het gevoel de helft van de tijd op de kant te hebben gezeten.

René wankelt over de finish op de Muur van Huy.

Het laatste uur, toen het bij mij ook wel zo'n beetje op was,  maar m'n eigen tempo gepakt en de groep laten gaan. Er kwam namelijk nog zoiets als de Muur van Huy. Die kende ik nog niet. Maar op basis van de verhalen had ik er wel een beetje schrik voor.
Nou, ik kan zeggen: hij is nog zwaarder dan je in je stoutste dromen verwacht. Pff. Wat een kreng, zeker na 175 km. Op de steilste stukken (20 procent) krijg je de pedalen nauwelijks rond. Je worstelt je naar boven en je denkt alleen maar aan de streep, voor de rest kan je alles gestolen worden. Blij dat ik boven was? Ik weet het niet. Ik had eerder een gevoel van hoe kan ik zo stom zijn te denken dat dit leuk is.
Gelukkig waren de douches warm en was de braadworst dik en vet, zodat ik met een volle maag in een schoon lijf weer achter het stuur van de Toyota met trekhaak stapte voor de ruim driehonderd kilometer lange terugreis. Onderweg nog wel even op uitdrukkelijk verzoek van Eric gestopt bij Van der Valk in Stein, zijn favoriete restaurant.
Daar was volgens Rick de door hem bestelde biefstuk gortdroog zodat hij er bijna in stikte en toen  z'n halve T-short onder kotste. Hij kreeg een nieuw stuk vlees en dat was volgens hem 'voortreffelijk', net als het bier en de Dame Blanche waar hij zich net als Eric aan vergreep. Tja, als de jongens een dag uit zijn...