Zaterdag 13 november: tegen de stroom in

Een memorabele dag! In Zuid-Limburg is sinds 1957 in november niet meer zoveel regen gevallen als vandaag. Maar dat kan ons niks schelen want wij zijn hier om te mountainbiken. Dus wordt er gemountainbiked, letterlijk tegen de stroom in. Nog nooit ben ik tegen een waterval in naar boven gefietst, maar op deze dag wel.

Henk rijdt naar boven waar het nog tamelijk droog lijkt.

Op het programma staan de Gulpener én de Mechelen-route. Maar als we tegen een uur of tien vertrekken blijkt al snel dat dat een beetje te veel van het goede is. Het regent, het giet, het hoost. Paden veranderen in kolkende rivieren, wegen worden meren. En nadat we hebben gemerkt dat  met name het afdalen  in zo'n geval extra risico's meebrengt (de remmen hè) besluiten we er na ruim twee uur (netto tijd) mee te stoppen.
Dat is mede omdat we tot op het bod verkleumd raken. Het is namelijk niet alleen nat, door de harde wind is het ook nog eens koud. En als je dan ook nog een regelmatig stil staat omdat er weer een lekke band in de groep is en je staat in de open vlakte dan is zelfs de meeste geharde en fanatieke biker onder ons het een keer beu. 'Jongens laten we naar huis gaan', zegt Henk op gegeven moment en wat ben ik daar blij om.
Onze nestor is dan zelf ook het slachtoffer geworden van een lekke band. Heel lang leek het er op dat hij als door een wonder ('je moet gewoon om die doornentakjes heenrijden, ja, ja) gespaard zou blijven, maar dat was dus niet zo. Ook de tubeless Vredesteinbanden met vloeibare latex van Henk bleken doorgeprikt te kunnen worden.

Matthijs waadt door het water in de parkeerkelder

Maar zoveel pech als Erik heeft niemand. Nou is hij van de groep veruit de sterkste, maar zoveel keer plat rijden gun je niemand. Vrijdag al vier lekke banden en zaterdag nog eens twee. Het houdt maar niet op. Erik erkent later dat hij op dat moment op het punt van opgeven stond, zo flauw was hij er van. Maar we gaan toch maar door, al wordt het een ingekorte dag.
Overigens haal ik deze dag het eind niet in de groep. Op de terugweg naar Banholt word ik als veruit de minste van het stel er op het vlakke finaal afgereden. En waar er eerst nog wel op mij werd gewacht is dat nu niet het geval. Even later rij ik moederziel alleen tegen de wind in. Ik trap maar door en zie niemand meer tot ik bij het appartement ben. Daar komt even later de rest van de groep aangereden. Ik vind het goed zo, want ik sta dit keer wel als eerste onder de hete douche. Heerlijk.

Rick heeft plezier met een patroonpompje.

De ingekorte rit geeft ons alle tijd 's middag de Vrijthof op te zoeken waar het gerstenat goed smaakt. Het Twentse bokbier wordt bij het traditionele bezoek aan de Chinees op de Markt in Maastricht  afgewisseld door Heineken pils en hoewel dat minder is gaat dat er ook goed in. Henk houdt het bij cola, want hij is vanavond de bob.
Intussen regent het nog steeds onafgebroken. Als we bij de parkeerkelder komen blijkt deze gedeeltelijke blank te staan. Henk is zo vriendelijk de auto te halen en deze naar een droog punt te rijden waar we staan te wachten. Het is donker en nog steeds kletsnat als we naar Banholt terug rijden. Daar liggen we op tijd in bed want het uur van de waarheid nadert... (verslag volgt, maar wie maakt het? Ik was er namelijk niet bij)

René

Tussenstand in het lekke banden klassement:

1. Erik 6
2. René 3
3-5 Rick, Matthijs en Henk 1